Μπαχ και κουλούρι

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Από παιδί δεν συμπαθούσα τις γιορτές. Αισθανόμουν μια θλίψη, σαν κάτι ψεύτικο να πλανιόταν στον αέρα. Ίσως ήταν οι συγκεντρώσεις με την ευρύτερη οικογένεια, που πάντα μου προκαλούσαν ανία (πχ να συναντώ τον αντιπαθητικό θείο Ν που πάντα με εξέταζε αν ψήλωσα, αν πάχυνα, τι φοράω, πώς φέρομαι και πώς πήγα φέτος στα μαθήματα, τι ακριβώς βαθμούς πήρα κτλ), ίσως τα δώρα για τους συγγενείς που η μάνα μου ψώνιζε υποχρεωτικά και μουρμουρίζοντας (σοκολατάκια και πολύ τους πάει!), ίσως τα τεράστια τραπέζια με τα κάθε λογής εδέσματα προσαρμοσμένα στην παράδοση της συγεκριμένης γιορτής (όπου έπρεπε ενώπιον όλων να εξεταστεί το τι τρώω, τι δεν τρώω και βέβαια να σχολιαστεί το πόσο αδύνατη είμαι και γιατί).

Ίσως όμως και διαισθητικά από τότε να ένιωθα πως ήταν άσκοπη η κατάτμηση του χρόνου σύμφωνα με τον τρόπο που κάποιοι κάποτε που βρίσκονταν στην εξουσία είχαν για τους δικούς τους λόγους προαποφασίσει.

Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελούσε όμως πάντα την εξαίρεση. Ήμουν από παιδί αδιάφορη προς τη θρησκεία, και τα έθιμα δεν μου έλεγαν τίποτα. Υπήρχαν όμως καταστάσεις που μου άρεσαν πολύ:

Η θλιμμένη αρχή της Άνοιξης ήταν σαν να συντονιζόταν με τη μελαγχολική μου φύση. Ο καιρός ήταν ζεστός αλλά συννεφιασμένος, όπως μου άρεσε. Έβγαιναν κάθε λογής λουλούδια και κυρίως οι πασχαλιές, που το άρωμά τους πάντα το λάτρευα. Τα δέντρα έβγαζαν κορυφές από φυλλαράκια, που παρακολουθούσα κάθε μέρα πώς εξελίσσονται. Τα βράδια δεν ήταν πια κρύα και πηγαίναμε στην εκκλησία ανατρέποντας τη βραδινή μας ρουτίνα. Πόσο χαίρονται όλα τα παιδιά όταν παραβιάζεται η ώρα του βραδινού ύπνου… Μου φαινόταν απίστευτα αντικομφορμιστικό να βρίσκομαι έξω στις 11 και στις 12 το βράδυ! Έπληττα βέβαια στην εκκλησία, αλλά ευτυχώς τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να βγαίνουν να παίζουν στο προαύλιο…

Το φαγητό ήταν νηστίσιμο και επιτέλους είχα το δικαίωμα να τρώω με το νόμο αυτά που πραγματικά μου άρεσαν: ούτε πίεση για κρέας, ούτε για τυρί, ούτε για γάλα. Μπορούσα πλέον ελεύθερα να ζω με φρούτα, λαχανικά, παστέλια και ψωμάκι χωρίς κανένας να με ψέγει, ισα-ίσα που άκουγα καλά λόγια για τη χριστιανική μου εγκράτεια!

Επιπλέον και πολύ βασικό, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση έπαιζαν συνεχώς κλασική μουσική. Ο Μπαχ αντηχούσε ανενόχλητος στο αστικό σαλόνι και κανένας δεν είχε το δικαίωμα να μου πει να το κλείσω γιατί οι «πληκτικές» και «θανατερές» μουσικές μου τους ζάλιζαν! Θυμάμαι στην εφηβεία να βάζω στη διαπασών τα Βραδεμβούργια κονσέρτα και κανένας να μη μου λέει τίποτα…

Ίσως άλλου είδους παιδιά, σε άλλου είδους οικογένειες να απολάμβαναν και να απολαμβάνουν τις γιορτές, εμένα όμως το μόνο που μου άρεσε πάντα ήταν η Μεγάλη εβδομάδα, με πασχαλιές, Μπαχ και κουλούρι Θεσσαλονίκης…

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.